Dziś nie mówię tylko swoim głosem. Dziś jestem głosem kobiet, które cierpią w ciszy. Głosem tych, które nie mogły krzyczeć, których szept nie przebijał się przez mur obojętności. Jestem lekarką i każdego dnia słyszę historię kobiet. Historie, które ranią głębiej niż skalpel. Historie pełne bólu, wstydu i niesprawiedliwości. Ale dziś te historie zabrzmią głośno, bo nadszedł czas, aby cisza przestała być jedynym językiem cierpienia. Trzy lata temu zgłosiła się do mnie 60letnia kobieta, która wcześniej była u ...